Relatietherapie // over kunst en schrijven

“Als je kunst maakt, moet je er ook over kunnen schrijven,” werd me verteld bij mijn toelatingsexamen van de kunstacademie. Inwendig knikte ik hard; ik hield van schrijven. Geen probleem voor mij. Het maken-schrijven-duo kwam me volkomen logisch voor. De docent die het zei had gelijk. Mijn hele academietijd concentreerde zich rond deze combinatie, maar niet zoals ik het me had voorgesteld.

tekenenenschrijven

Misschien hield ik toen wel meer van schrijven dan ik nu doe. Ik had er nog geen moeilijkheden in ondervonden. In de loop der jaren werd steeds duidelijker hoe slecht ik met druk omga. Ik ben geen deadlineflirter, ik verleid deadlines als een ware Delila, om vervolgens genadeloos hun hart te breken. De schrijfopdrachten van school waren moeilijk, en mijn scriptie was het allermoeilijkst, terwijl ik die mocht schrijven hoe ik wilde, waarover ik wilde.

Het gebeurt wel eens. Ik schrijf wel eens iets dat op een recensie lijkt. Maar veel vaker zit ik in de bioscoop of bezoek ik een tentoonstelling terwijl de meningen rijkelijk in me omhoog borrelen, die ik vervolgens probeer te onthouden voor het artikel dat ik toch niet ga schrijven.

Waarom is dat? Waarom kan ik niet de dingen combineren waar ik van houd? Het is alsof ik twee vrienden van mij, die me allebei zo lief zijn en die ik zo verschrikkelijk geschikt voor elkaar vind, aan elkaar gekoppeld heb. Ik hoopte dat ze zich samen wel zouden redden, maar dat gebeurde niet. De vage eisen die docenten soms stellen, waardoor je niet weet of je in de goede richting schrijft? Schrijf ik gewoon niet liever verhaaltjes en poëzie dan non-fictie?

De reden kan natuurlijk ook buiten mijzelf liggen. In de richting van ‘kunst is beeldend en taal is talend’, en dat ze op een ander vlak liggen. Ik heb dat echter nooit zo ervaren; de scheidslijn is maar dun. Theater, film en muziek kunnen heel talig zijn, terwijl men iemand kan prijzen omdat hij zo ‘beeldend’ schrijft. Het lijkt me juist dat taal, die je zo veel vrijheid geeft, uitstekend geschikt is om met kunst te verbinden.

Nee, ik leg de verantwoordelijkheid voor het duo kunst en schrijven bij mezelf. Ik wil het namelijk anders, en dus zal ik degene zijn die haar best gaat doen. Ik wil dit verstandshuwelijk leven in blazen. Dus ik stuur ze naar relatietherapie. Ik ga schrijven over kunst. Ik ga meer schrijven, beter schrijven. Ik ga werken voor die hartstochtelijke, vurige relatie. Inclusief liefdesbaby’s.

Advertenties

Mijn eindexamenwerk

Afgelopen 2 juli slaagde ik voor mijn examen, en van 5 tot 10 juli was mijn werk te zien in het Oude Postkantoor aan de Munnekeholm. Het was fantastisch om te merken hoe geïnteresseerd en meelevend mensen met mij waren. Voor degenen die ook belangstelling hebben, maar mijn werk nog niet hebben kunnen zien, plaats ik hier de foto’s en een omschrijving.

stoel

Ik had beschikking over een eigen kamer, die ik in kon richten zoals ik dat wilde. De bedoeling was dat ik een ruimte maakte met zijn eigen sfeer, opgebouwd door kleur, geur en licht. Mijn inspiratie lag in het fenomeen ‘museumzaal’; een ruimte waarin een bepaalde tijd of cultureel verschijnsel is gedocumenteerd.

Wat er precies in mijn ruimte gedocumenteerd was, is niet goed te omschrijven, en dat wil ik ook niet. Het was als het ware een collage van tekeningen, geur, geluid, kleur en voorwerpen. Het resultaat was een ervaring, een mijmering, die aangevuld wordt door je eigen associaties en herinneringen.

schoen

In mijn ruimte, donkerpaars geschilderd, stonden een stoel, een secretaire en een paar schoenen, verspreid over de ruimte. Op de meubels lagen boeken, en tekeningen door mij gemaakt. Allemaal in dezelfde nostalgische sfeer, met potlood op oud papier. Van boven was er geluid te horen: om de vijf minuten een tekstfragment van ongeveer een minuut. Je kon dus de ruimte in en oud lopen zonder iets gehoord te hebben. De lamellen waren gesloten, maar er ontbraken er twee, waardoor de stoel in het licht gezet wordt.

Het was interessant om te zien hoe verschillend mensen reageerden. Sommigen liepen naar binnen en na twee tellen waar naar buiten, bij anderen werd nieuwsgierigheid gewekt. Mensen kijken met de handen op hun rug, of gaan juist rommelen tussen de spullen. Er waren er die er voor kozen op de stoel te gaan zitten om te lezen, of om even te peinzen.

 tekeningbordje

Exhibitionistisch 28,29/14

Ik besloot twee weken te nemen voor een overzichtje, omdat ik nu vakantie heb. Dat is natuurlijk fijn, maar ik ben niet aan het werk, en dus neem ik weinig relevante foto’s.

Maandag

Vriendin L. kwam langs om de expo te bezoeken. Ze maakte een foto van hoe ik het geluid fiks.

Vriendin L. kwam langs om de expo te bezoeken. Ze maakte een foto van hoe ik het geluid fiks.

Ook ik bekeek de expo, want die had ik nog niet in zijn geheel gezien. Deze vlieg viel me op.

Ook ik bekeek de expo, want die had ik nog niet in zijn geheel gezien. Deze vlieg viel me op.

En ik bezocht weer mijn lievelingswerk; dat van klasgenoot Antoinet Pastoor.

En ik bezocht weer mijn lievelingswerk; dat van klasgenoot Antoinet Pastoor.

Dinsdag

Kunstception! Ik besloot in mijn ruimte te blijven om te tekenen en te lezen.

Kunstception! Ik besloot in mijn ruimte te blijven om te tekenen en te lezen.

Keek ik achterom, dan zag ik dit.

Keek ik achterom, dan zag ik dit.

Woensdag

Het leuke van afstuderen is onder andere dat je bloemen krijgt.

Het leuke van afstuderen is onder andere dat je bloemen krijgt.

Donderdag

En toen moest alles afgebroken worden, en meer nog, gewit. Ik kreeg gelukkig hulp van lieve familie en vrienden.

En toen moest alles afgebroken worden, en meer nog, gewit. Ik kreeg gelukkig hulp van lieve familie en vrienden.

Woensdag

Ik haalde mijn kluisje leeg en dit kwam tevoorschijn. Ik heb letterlijk niets aan de muur hangen thuis, misschien wordt het toch een keer tijd. Ik vind het wel lastig, want ik wil niet iets wat ik zelf gemaakt heb.

Ik haalde mijn kluisje op school leeg en dit kwam tevoorschijn. Ik heb letterlijk niets aan de muur hangen thuis, misschien wordt het toch een keer tijd. Ik vind het wel lastig, want ik wil niet iets wat ik zelf gemaakt heb.

Vrijdag

Ik deed een aankoop voor het bedrijfje dat ik van plan ben te starten: mijn eigen kunstpraktijk. Het is een enorme agenda.

Ik deed een aankoop voor het bedrijfje dat ik van plan ben te starten: mijn eigen kunstpraktijk. Het is een enorme agenda.

 

“En nu?” is wat zo ongeveer iedereen me vraagt. Dat is eenvoudig: kunstenaar zijn. Ik ga gewoon door met dingen maken. Ik ga projecten zoeken, projecten starten, ernst maken met een kvk-nummer en alles wat daarbij hoort. Het liefst wil ik een eigen werkruimte, maar hoe en wat, daar moet ik nog goed over nadenken. Vooraleerst is het vakantie :).

Exhibitionistisch 26/14

Is het een vliegtuig? Is het een vogel? Nee, dat is het niet. Het is een blogpost! Ik had al een tijdje het idee structureel werkgerelateerd te bloggen, en het idee van een weekoverzichtje, superhip in blogland, leek me geschikt.

Op dit moment ben ik mijn afstudeerproject aan het realiseren. Deze week begon in de bouwmarkt. Daar ben ik overigens vier keer geweest deze week; steeds bleek ik weer nog wat anders nodig te hebben.

Maandag

Ik begon met het leukste klusje: een kleur uitzoeken. Ik ging voor de kleur 'barok',  donkerpaars, dicht tegen bruin aan.

Ik begon met het leukste klusje: een kleur uitzoeken. Ik ging voor de kleur ‘barok’, donkerpaars, dicht tegen bruin aan.

Ik had fantastische, creatieve assistentie. Hier was bijna alles nog wit.

Ik had fantastische, creatieve assistentie. Hier was bijna alles nog wit.

Dinsdag

De dag erop zat ik nog in de bibliotheek, want mijn scriptie moest nog af. Ik kan niet goed stoppen met schrijven, en ook niet met boeken uit de kast trekken.

De dag erop zat ik nog in de bibliotheek, want mijn scriptie moest nog af. Ik kan niet goed stoppen met schrijven, en ook niet met boeken uit de kast trekken.

Woensdag

IMAG0420

Ik had paarse sproeten.

IMAG0421

En ook de muren werden steeds paarser.

Donderdag

IMAG0423

Dit is de locatie trouwens, het prachtige oude postkantoor tegenover de A-kerk in Groningen. Ik ben zo blij dat ik hier mag exposeren.

IMAG0424

En ik verwerkte 16 vierkante meter zwarte stof.

Vrijdag

IMAG0425

De hemel uitspannen als een tent, dat is zo eenvoudig nog niet.

Zaterdag

IMAG0426

En dus weer naar de bouwmarkt voor wat ondersteuning.

Helaas is het nog niet af, ik moet nog even door. Deze week door ben ik euforisch en dieptreurig geweest, en alles daar tussenin, maar nu heb ik er vertrouwen in.

Eindexpo 2014
5 – 11 juli

Opening
Zaterdag 5 juli om 16.00 uur

Openingstijden

Zaterdag  :  16.00 – 19.00 uur
Zondag  :  12.00 – 17.00 uur
Ma t/m wo  :  10.00 – 21.00 uur
Donderdag  :  10.00 – 18.00 uur

Academie Minerva
Gedempte Zuiderdiep 158

Academie Minerva
Praediniussingel 59

Voormalig postkantoor
Munnekeholm 1

CBK
Trompsingel 27

Oosterstraat 48

Op zicht: Bovenkamer

Ik woon in Vinkhuizen, een wijk in Groningen. Het is er prima wonen; een leuke mix van gezinnen met kinderen, oudere mensen en studenten. Een beetje stil misschien overdag, maar er is zat groen, er is een handig winkelcentrum en het is er een stuk goedkoper wonen dan in de binnenstad. Als ik niet zoveel hoffelijke vrienden en kennissen had, liep ik er nog vaker dan ik al doe ’s nachts in m’n eentje doorheen.

B82833343Z.1_20130420231316_000+GM3KI1DS.2

Er zijn mensen uit de Briljantstraat die wat minder blij zijn dat ze in Vinkhuizen wonen. Ze zouden het liefst alle studenten zien verdwijnen. Uit protest hebben ze hun huizen te koop gezet, zie dit artikeltje. Nu vind ik dat een beetje een vreemd protest; willen zij nu weg of moet ik weg? Wat wel duidelijk is, is dat ze geld willen zien; compensatie voor hun in waarde verminderende huizen.

Ik ben student. Schijnbaar ben ik ongewenst, en dat geeft me een onbehaaglijk gevoel. Ik vraag me af hoe serieus de huisverkopers zijn. De mensen die mij begroeten op straat en die ik teruggroet, willen die mij stiekem weg hebben? Of de ouders van de kinderen aan wie ik met liefde mijn voetbalplaatjes afsta, bij de supermarkt? De man met wie ik vorige week plezier maakte om de harde wind? De dame voor wie ik opsta als lijn drie weer eens te vol zit, zou zij willen dat ik er niet was?

Ik weet niet tegen wie ik me moet richten. Ik merk nooit wat van vijandelijkheid tegen studenten bij mensen die ik tegenkom. Het enige dat ik dat zie zijn briefjes voor het raam aan de Jadestraat en nu dus te koop gezette huizen in de Briljantstraat. Ik vraag me af of de bewoners de waardevermindering van hun woning terecht vinden of niet. Misschien zeggen ze wel tegen potentiële kopers dat het ontzettend meevalt met die studenten om de hoek, maar ja, het beeld, hè? Ze zouden kunnen zeggen dat studenten over het algemeen erg leuke mensen zijn. Ze zijn intelligent, hebben een brede interesse en genieten van hun mogelijkheden. Ze hebben een uitgebreid sociaal leven, mede omdat ze nog niet voor een gezin hoeven te zorgen. Ze zijn creatief, zitten vol energie en zijn vaak bereid tot gesprek over politieke kwesties of levensbeschouwelijke mensen. Echt, zulke buren wil ik best hebben.

Misschien zien de (toekomstige) bewoners van de Briljantstraat dat niet. Misschien laten we ons niet goed genoeg zien. Dan wil ik bij dezen graag mijn bovenkamer aanbieden (gemeubileerd). Niet te koop, niet te huur, maar wel op zicht. Mijn hoofd is niet groot, en het is er een chaotische bende van gedachten, maar gezellig is het er wel. Een echte studenten-bovenkamer. Ik wil, hier op mijn blog, maar vooral in de buurt, laten zien wie ik ben. Omdat ik een waardevolle buurtbewoner ben. Omdat ik zo’n idealistische student ben, die gelooft in gesprek.

Bron beeld: DVHN