Gezien: The Imitation Game

2
Quizvraag: waarom speelt Benedict Cumberbatch altijd de rol van de zonderlinge, in zichzelf gekeerde figuur? A. omdat hij niet anders kan B. omdat hij dat heel goed kan. Na het zien van The Imitation Game kies je zonder aarzalen voor optie B. Geen spoor van, bij voorbeeld, Sherlock te bekennen.

In The Imitation Game geeft Cumberbatch gestalte aan Alan Turing, een wiskundige die tijdens de Tweede Wereldoorlog het Duitse codesysteem probeert te kraken. Op dat moment dat de film begin heeft hij nog iets weg van een prachtig gefilmde Big Bang Theory-aflevering. Grapjes over nerds, autisten en een vrouw in een mannenwereld zijn altijd wat voorspelbaar, maar de mensen in de zaal waar ik in zat vonden het erg grappig.

Langzaamaan neemt het verhaal epischer proporties aan. Efficiënt verteld, zonder overbodige scènes, met intelligent heen-en-weergespring in de tijd. Zelfs de oorlogsbeelden kwamen me natuurlijk voor. We zien hoe strubbelingen kleine overwinningen worden. Het uiteindelijke kraken voelt als een persoonlijke triomf. Alsof je zelf die grote puzzel hebt opgelost, maar dan is iedereen blij in oorlogsproporties. Verheug je trouwens niet op veel leuke puzzels en wiskunde, want dat zit er weinig in.

7

Alles aan deze film is mooi. De beelden zijn mooi, alles is prachtig gefilmd. Als je van de mode uit de jaren veertig en vijftig houdt, ga je gelukkig zijn. Als je van mannen in spencers houdt ook. Keira Knightley is niet mooi, die is beeldschoon, en haar Engels is dat eveneens. Iedereen spéélt mooi, van de sullige politiemannen tot de schooljongens.Tussen haakjes: konden ze werkelijk geen jongen vinden die wat meer op Cumberbatch leek? Ik bedoel, de echte Turner lijkt zelfs meer op ‘m.

Tegen het einde neemt het verhaal een wending qua thematiek, al zoemt die al zachtjes door heel de film heen. The Imitation Game kent veel thema’s. De titel verwijst naar mens en machine, maar ook naar sociaal gedrag. Ik vind niet dat The Imitation Game te vol zit met thema’s. Het belangrijkste argument vóór is dat ze allemaal verwijzen naar Turing. Hij verbindt alles, en uiteindelijk is draait deze film om hem. Een duidelijke ode.

Het is half twaalf geweest. Mijn Gezelschap en ik zitten op de bank met een kop thee na te praten. En wikipedia te lezen. Om de zoveel zinnen roepen we uit: “Dit was dus ook echt zo!” of “en dit was ook al niet verzonnen. Wat fantastisch.” Ja, het is een fantastische film. En dat kon alleen maar door zo’n fantastische, tragische realiteit. Ik ben in tijden niet zo blij geweest dat ik een film gezien heb.

The Imitation Game, Morten Tyldum, 113 minuten, Engels, gezien op 8 januari 2014 in het Groninger Forum.
Bron beeld: The Weinstein Company

Advertenties